dy fjalë për Hezus

~

Nga dritarja e kuzhinës, sot
tek po fërgoja një salçiçe
Pashë të përcillte rrugën përtej
Një grua me diellin mbi prapanike.

Hezus vdiq, dje.
E gjetën në të mbathura
Me një çajnik ende të nxehtë mbi gjoks.

Vetmia e ka dorën të ngrohtë
Nuk të lë vetëm, – të thotë
Tek të përcjell
Rrugës përtej.

~

Kavendish

~

Kavendish
I artë e i zi
Kurora e kodrave në flakë
Qyteti dergjet ethesh në natë
Ajër gri shkrumb e hi
Një frymëmarrje vetëm një frymëmarrje e gjatë e gjatë e gjatë

Kavendish
Flokët e saj
Kavendish
Sytë e saj
Kavendish
Hapat e saj
Kavendish

Njëzet korba në kurorën e pemës
Unë kam një krimb në zemër
Që nuk pyet
për gjak të kulluar
a të helmuar, një krimb të butë e të ëmbël
Kavendish

Poezia është një fëmijë e dështuar
ende djeg
në prehrin e artë e të zi
të llullës

Kavendish

~

Qefull

~

Qefull në tavolinë e shtrinë
Me majën e thikës i morën
Paret e argjenta nji nga nji
nga nji nga nji
Mesdheu rron me mishin e shijshëm
trupin e hajthshëm e hijshëm.

Në kurriz të nëndetses
Shëmben ujrat e qeta
Në kurrizin e errët
Gjunjët e ujit thyhen
Mushkritë i mbushen me natë
Përpëlitet me një direk në zemër
humbet nëpër valë mesazhi i qartë

Memece e verbër e verdhë lind dita
Njerëzit janë të ftohtë rërë
kokrrizë mbi kokrrizë
Me gjunjë të thyer në kurriz

Këndej nga kalon era
Gjaku ftohet
Në xham
të syrit të qefullit.

~

I përpiktë

~

Shiko majtas
Shiko djathtas
Sytë poshtë uli

Lësho torbën
Lësho frymën
Ulu

Vrojto trenat mes këmbëve të tua
Njëri prej tyre është i përpiktë
I përpiktë si gjumi

~

Mona është parukjere

~

Mona është parukjere
Burrin e ka pastiçjer
Për një qime do ti therin një ditë
Ose do të shpëtojnë për një qime pa u ther

Gjaku është i ëmbël thotë mushkonja
Nën kanatjere në shpinë
Shtëpija e saj me krevat spitali
Një sallë operacjoni në kuzhinë

Ne jetojmë kaq pranë
Ndajmë të njëjtat shkallë
Të njëjtat këmbë
Mëdyshjen e të qenit gjallë

Mirëmbrëma
Natën e mirë
Mirëmëngjes

~

Frida

~

Këngëtari hidhet si majmun
Midis daulles dhe inkurajimit tonë
Na këputet në dorë
Si vidha në shtrëngimin e fundit.

Frida ishte një qindarkë
Për të pasurin një qindarkë
Për të varfërin një qindarkë

Ca burra bien si shtylla korrenti
me rrufe e zjarr e përshkëndritje
Të tjerë hunj mbeten në këmbë
me tela të këputur belbëzojnë përshpirtje

Frida ishte një qindarkë
Në gishtat e mija
Në xhepat e tija
Në xhepat e tija
Në gishtat e mija
Në kuletë, në pusetë, në diskotekë
Në zemrën e natës copëtuar për drekë
Në kët hon, në kët han, në kët hale
Kët pezulli të pashtershme që buron nën brekë
Që zjarri smunta djegë
Që vdekja smunta prekë
Po. Është e vërtetë
Pa të as jeta smuntë jetë

Frida ishte një qindarkë
Me sy të brendashkruar
Me faqe të lëmuar
Me dhëmbëza të rrafshuar

Frida ishte një qindarkë
Për luks e për lëmoshë
Për tru-dhjamth e trup-shoshë
Për çdo qime-derr e çdo lëkurë-kunadhe
Frida, Frida ishte një qindarkë
Pa moshë
E para dhe e fundit
Në Prerjen e Madhe.

~

O Dementia!

~

Dementia! Të kam
në sy e në zemër
Gratë që kam njohur
kanë qënë e njëjta femër
Të gjitha me hënë
Baticë e zbaticë
Me qumësht në sy
E nektar në cicë.

Dementia! Të kam
në sy e në zemër
Kur lulet nuk lëshojnë
të njëjtën aromë dy herë
Kur çasti fundoset
nën ujë,
atëherë
Më je pranë, kallauz, zë e gjymtyrë
Edhe sy
peshk
në qeskën e shfryrë.

~

Cantata

~

Piperi i zi kokërrmadh
thyen mullirin
Një fjalë mbetet në fyt
Teshtimë

Të gjithë engledisen me diçka
Një llambë e djegur zëvendësohet
Drita e re sillet si fëmijë i birësuar
Por nëna e saj është një eprovetë

Mënga e cigares përvishet
Dora braktis krahun e djegur
Për një shanc të dytë
me krahun e këputur të mullirit,

Tjetër teshtimë
E ndjekur nga një psherëtimë.

Fjala fle në filtër.

~

Qytetarë Nderi (Shpallje)

~

1.
36-vjeçari me kollën e thatë
Zhurmshëm qepenat i hap që me natë
Topa çorapesh palë-palë i ka paratë
Të gjithë i kemi borxh, sidoqoftë është shkërdhatë.

Bukëpjekësi sumshtrembët
mëngjesit të njelmët
Pret rrugën si patë
Të mirë e bën bukën
Por është shumë shkërdhatë.

Sysmeraldi i shqipes
Vërvit thikën si shpatë
Sa i rreptë. Sa i bukur.
Sa i ri. Sa shkërdhatë.

Noteri, noteri krahë pulë e pendë gjatë
Damkos vulë njomë e damkos vulë thatë
Faqe më faqe çdo ujdi e kontratë
“Shkërdhata filan dhe filan shkërdhatë..”

Shkërdhatat, shkërdhatat na presin
në pragun e derës
Pragun e humnerës
ku biem hera herës
në gjak, në hak
në batak,

Një shkërdhatë më pak
I them në vesh erës.

2.
Kandilat na zunë detin
Ku të mbytemi tani?
Tule dhe gurë në plazhin pa rërë
Diell për të përvëluarin
Dhe shi për të tërë.

Muzikë në altoparlant
Muzikë edhe në kufje
Brengë.
Brekë.
Tendosje.
Rrudhje.

Këtu delet bëhen dhi
në pritje të barit,

Dalëngadalë asfiksohet
Sfinksi i hyzmeqarit.

~

Luledielli, luledele.

~

Një sy të thatë
Një sy të njomë
Një sy në dritë
Një sy në terr
Peshq të ngordhur në sipërfaqen vezulluese.

Burri me implant të syrit
U la me benzinë
U përfol alkooli, paraja, djalli
E gjetën shkrumb
lëkurë të djegur portokalli.

Të zbresësh thellë
Të ngjitesh lart
Të ikësh larg
Të fshihesh sy më sy
Të përpëlitesh në lak.

Ka netë kur ujku nuk zgjohet më
Një grusht kockash në gëzof
Një grimcë e ftohtë shëtit bri meje
Konspiracioni i fjalëve fillon.

Ne e dimë çfarë kërkojmë
Po. Ne e dimë çfarë kërkojmë
Si dora në dollapin e ilaçeve
Ne e dimë çfarë kërkojmë.

Në dritaret tona gijotina si sportele
Luledielli. Luledele.

~

Return to top